Back to the future
Met een ouderwetse boekenbon, kochten we dit weekend ouderwets in een boekenwinkel, drie boeken met afbeeldingen van filmposters van meestbepalende films uit de jaren zeventig, tachtig en negentig. Plaatjes kijken, althans dat zou je misschien denken. In werkelijkheid kochten we een stukje van ons leven. En dat voor maar 9 euro per exemplaar.
Smullend van de illustratieve jaren zeventig, beseffen we dat de Jawsaffiche helemaal niet was gesjopt. Het was niet eens een foto. Pure kunst. We bladeren door. Volgende boek, ‘the 80s’. Ineens weer zo’n flashback. Af en toe mochten we een film huren. Dan werd het lekker veilig ‘The three amigos’ of ‘The naked gun’, want we waren nog jong. Maar ‘De Lift’… die wilde ik eigenlijk. Die hand… dat bloed. Het waren ook de jaren van Stallone, Schwarzenegger en Jean-Claude. Vechtmachines. Stoer geportretteerd op de biljetten, met behulp van de allernieuwste computergestuurde technieken. Een decennium later lijkt de liefde en de hartstocht van de posters af te spatten met ‘Basic Instinct’, ‘Disclosure’ en ‘Titanic’. Of zegt dat misschien meer over ons?
Superrealisme en superfictie gaan hand in hand. Wat een geweldige koop. Alsof ons leven als een film aan ons voorbij schiet. Wat plaatjes niet allemaal met mensen kunnen doen. Ik denk dat we die speciale horroreditie ook maar moeten gaan halen…
